پرورش دهندگان ميگو در هند

به پرورش ميگوي آب شيرين روي آورده‌اند

 

اشاره:

ميگو از غذاهاي دريايي لذيذي است كه در گوشه و كنار جهان، طرفداران پروپاقرصي دارد. پرورش ميگو در كشورهايي نظير هند، ايران و برخي كشورهاي جنوب شرقي آسيا، مانند تايلند در سال‌هاي اخير گسترش يافته و بخش قابل توجهي از صادرات محصولات دريايي آنها را تشكيل مي‌دهد.

پرورش دهندگان ميگو در هند به لحاظ بروز بيماري لكه سفيد در ميگوهاي دريايي، از سال گذشته به پرورش ميگوي آب شيرين روي آورده‌اند و قصد دارند در اين زمينه فعاليت توليد و صادرات خود را گسترش دهند.

مقاله حاضر چاپ شده در نشريه «فود نيوز»، در خصوص پرورش ميگوي آب شيرين در هند است كه توسط خانم لي لي عمراني ترجمه و تلخيص شده و اينك آن را با هم مي‌خوانيم.

 

 

پرورش دهندگان ميگوي دريايي در ايالت ساحلي اندراپرادش در جنوب شرقي هند، پس از آنكه شاهد تخريب گسترده ميزان برداشت ميگوي خود به علت بيماري مهلك لكه‌هاي سفيد شدند، درصدد تغيير پرورش ميگوي دريايي به ميگوي آب شيرين برآمدند.

گفته مي‌شود كه بر خلاف ميگوي دريايي، ميگوي آب شيرين آسيب‌پذيري نسبت به ويروس لكه سفيد ندارد و از اين رو پرورش اين نوع ميگو ايمن‌تر است.

دي رادها كريشنا، رييس اتحاديه رفاه صيادان ميگوي ناحيه نلور گفت: با اين حال اين اميدها ممكن است كوتاه‌مدت باشد، زيرا اين نوع بيماري از طريق دانه‌ها و بذور وارداتي وارد كشور مي‌شود.

موارد شيوع دوره‌اي بيماري ويروسي لكه سفيد موجب شده است كه پرورش ميگوي ببري سودده در سه تا چهار سال گذشته در هند حالت مخاطره‌آميزي پيدا كند. به همين دليل است كه پرورش ميگوي آب شيرين مورد توجه قرار گرفته و حتي سازمان توسعه صادرات فرآورده‌هاي دريايي اين حرفه را تشويق كرده است.

قريب 25 هزار جريب از مزارع پرورش ميگو در ناحيه «نلور»، در حال حاضر به پرورش ميگوي آب شيرين اختصاص يافته و ساير نواحي ساحلي مانند كريشنا در شرق گوداواري، پراكاسام و غرب گوداواري از اين حرفه تبعيت مي‌كنند.

ايالت آندراپرادش با توليد سالانه 45 هزار تن ميگو از كل توليد هند (به ميزان 80 هزار تن) در رأس نواحي فعال در پرورش و صيد منابع دريايي است.

به علت كمبود تخم، يك مشكل بزرگ در «نلور» ايجاد شده و آبزي‌پروران مجبور هستند تخم ميگو را از تايلند بدون آنكه اقدامات قرنطينه‌اي صورت گيرد، وارد كنند.

اين نوع تخم كه ابتدا به كلكته راه يافت و سپس از طريق جاده به «نلور» و از طريق هوايي به «چناي» رفت، با بهاي بسيار كم به فروش مي‌رود و همين امر موجب مي‌شود كه پرورش‌دهندگان ميگو نسبت به خريد آن رغبت زيادي نشان دهند.

«ردي» كارشناس امور شيلات گفت: آنها احتمالاً به طور غيرعمد بيماري لكه سفيد را منتشر مي‌كنند.

در ضمن تخم تايلندي براي شرايط موجود در هند مناسب نيست و رشد آن كمتر مي‌باشد. حتي اگر ثابت شود كه عاري از اين نوع بيماري است.

«ردي» گفت كه موضوع را با سازمان توسعه صادرات فرآورده‌هاي دريايي و همچنين وزارت بازرگاني هند در ميان گذاشته است تا به منظور نظارت بر خريد تخم‌هاي تايلندي، اقدامات لازم به عمل آيد.

«ويشنوپات» معاون مدير سازمان توسعه صادرات فرآورده‌هاي دريايي اظهار داشت: ما به طور اخص به پرورش‌دهندگان ميگو در ناحيه «نلور» توصيه كرده‌ايم كه مبادرت به خريد تخم‌هاي وارداتي نكنند، زيرا برنامه‌هاي قرنطينه‌اي در كشور براي واردكردن آبزيان وجود ندارد.

وي اضافه كرد: ما تخم ميگوي آب شيرين وارداتي را در آزمايشگاه «نلور» آزمايش كرده‌ايم و ويروس Sembv را در آن مشاهده كرديم. اين ويروس عامل بيماري لكه سفيد است.

وي افزود: ما مقام‌هاي گمركي و سازمان فرودگاه‌هاي ملي هند را از اين مشكل آگاه كرده‌ايم و از آنها خواسته‌ايم كه دستورات مناسبي را به مأموران خود براي جلوگيري از واردات تخم ميگوي تايلندي صادر كنند.

در همين حال معاون مدير سازمان توسعه صادرات و فرآورده‌هاي دريايي تأكيد كرد كه دليلي براي هراس وجود ندارد و افزود كه اگر صيادان از رهنمودهاي اين سازمان پيروي كنند، پرورش و صيد ميگوي آب شيرين مي‌تواند به طور علمي و با سوددهي اجرا شود. در حقيقت به منظور حصول اطمينان از عرضه كيفيت تخم خوب به پرورش دهندگان ميگو و داشتن رشدي پايدار در اين بخش، سازمان مذكور طرحي را براي ثبت محل تخم‌ريزي پيشنهاد كرده است.

«ويشنوبات» افزود: چنين طرحي مي‌تواند رشد محل‌هاي تخم‌ريزي ميگو را تنظيم كند. اين پيشنهاد از آن جهت ارايه شده كه هند از سال 1995 همواره شيوع بيماري را در محل‌هاي پرورش ميگوي خود تجربه كرده است.

كيفيت ميگوهاي پرورش يافته در محل تخم‌ريزي به ميزان قابل توجهي رو به وخامت گذاشته و درجه آسيب‌پذيري محل‌هاي تخم‌ريزي را نسبت به بيماري‌ها فزوني بخشيده است.

بر اساس برآورد انجام شده، ميزان مرگ و مير سالانه در اين بخش به تنهايي قريب 15 هزار تن و ارزش آن
5/3 ميليارد روپيه (75 ميليون دلار آمريكا) ذكر شده است.

به نظر مي‌رسد كه انتقال عمودي بيماري‌ها از ميگوهاي مادر به لاروها در خلال توليد ماهي در محل‌هاي تخم‌ريزي و كارهاي غيربهداشتي انجام شده در محل‌هاي تخم‌ريزي، دو عامل اصلي براي نشر بيماري‌ها در مزارع پرورش ميگو هستند.

اكثر محل‌هاي تخم‌ريزي در جنوب هند از فناوري‌هاي معمولي مانند گالوستون (Galveston) يا سيستم‌هاي تايواني استفاده مي‌كنند، ولي هيچ رهنمودي براي اطمينان از توليد تخم‌هاي مرغوب وجود ندارد.

پيشنهاد ارايه شده از سوي سازمان توسعه صادرات فرآورده‌هاي دريايي مورد توجه مالكين محل‌هاي تخم‌ريزي و پرورش ميگو قرار گرفت.

اتحاديه صنايع شيلات هند فراتر رفته است و پيشنهاد مي‌كند كه از اين به بعد فقط محل‌هاي تخم‌گذاري كه مجوز سازمان توسعه صادرات محصولات دريايي را با رعايت استانداردها دريافت و از قانون روندهاي كار پيروي مي‌كنند، مشمول كمك‌هاي مالي شوند.

«ك. هاري بابو» رييس اتحاديه صنايع شيلات هند اظهار داشت: هر مالك محل تخم‌گذاري بايد برگشتي‌هاي سالانه توليد تخم و جزييات كار نگهداري انجام شده را گزارش دهد. چنانچه اين اطلاعات از نظر سازمان توسعه صادرات فرآورده‌هاي دريايي غلط باشد، يا تسهيلات فيزيكي محل تخم‌گذاري را طبق استانداردها فراهم نياورد، در آن صورت ورقه مجوز آن مي‌تواند لغو شود.

پيش‌بيني مي‌شود كه اين پيشنهاد، شكوفايي قابل توجهي را در بخش پرورش آبزيان سبب شود. اين بخش قريب 50 درصد به صادرات ميگوي هند كه حدود 80 درصد صادرات غذاهاي دريايي اين كشور است، كمك مي‌كند.

رشد صادرات ميگوي هند در نيمه اول سال مالي 2001-2000 بالغ بر 5/11 درصد ثبت شد كه ارزش آن 02/29 ميليارد روپيه معادل 624 ميليون دلار آمريكا برآورد شده است.

«بات» در توضيح خود گفت: با توجه به لايحه پرورش آبزيان كه در ژانويه 2000 به پارلمان تقديم شد، ما در خلال سال مالي جاري، تأكيد خود را روي افزايش توليد آبزيان و ارزش افزوده قرار مي‌دهيم.

وي در پايان گفت: اميدواريم كه طي دو سال آينده، بتوانيم توليد خود را از سطح فعلي كه سالانه 80 هزار تن است، به بيش از 100 هزار تن در سال افزايش دهيم.