^{آشنايي با ادبيات بازرگاني  معرفي ن}

بازاريابي صادراتي

 

« قسمت‌ 32 »

 مترجم: ماندانا فاضل

 

17-2-2- اتاق بازرگاني و صنايع ژاپن (JCCI)[1]

  هدف اصلي اتاق بازرگاني، ارايه راهنمايي‌هاي لازم تجار به شركت‌هاي كوچك و متوسط مي‌باشد. البته بسياري از شركت‌هاي بزرگ هم عضو اين اتاق مي‌باشند. اتاق بازرگاني و صنايع ژاپن سعي مي‌كند اين اطمينان را به وجود آورد كه درخواست‌هاي وارداتي و صادراتي به شركاي تجاري مناسبي ارجاع مي‌شود. ضمناً صادركنندگان، واردكنندگان و توليدكنندگان را نيز با يكديگر آشنا مي‌كند.

  JCCI و FEO (فدراسيون سازمان‌هاي اقتصادي) دو سازمان اصلي غيردولتي ژاپن مي‌باشند. توصيه‌هاي اين دو سازمان به عنوان نماينده نظرات كلي صنايع ژاپن در نظر گرفته مي‌شود.

 

17-2-3- ساير سازمان‌هاي خصوصي

   1- «شوراي تجارت خارجي» ژاپن به منظور پيشبرد منافع شركت‌هاي ژاپني درگير تجارت خارجي شكل گرفته است. 9 «سوگوشوشا»ي[2] اصلي ژاپن يا شركت‌هاي تجاري در هم ادغام شده بزرگ، در اين شورا نمايندگي دارند. آنها سازماني اختصاصي براي خود ندارند. ساير اعضاي «شوراي تجارت خارجي» شامل شركت‌هاي تجاري خاص، توليدكنندگان درگير فعاليت‌هاي صادراتي و بانك‌هاي اجراكننده عمليات مربوط به مبادلات خارجي مي‌باشند.

   شوراي تجارت خارجي ژاپن آمار و اطلاعات مربوط به تجارت خارجي را گرد‌آوري مي‌كند، توصيه‌هايي به دولت ارايه مي‌دهد و فعاليت‌هاي مربوط به روابط عمومي در زمينه ارتقاء سطح آشنايي عامه نسبت به موضوعات تجارت خارجي را انجام مي‌دهد.

   2- سازمان ديگري كه توسط اشخاص درگير تجارت خارجي تشكيل شده و فعاليت مي‌كند، «مركز تجارت جهاني»[3] است. اين مركز بخشي از يك شبكه بين‌المللي مراكز تجاري در جهان است كه در توسعه بازرگاني بين‌المللي همكاري مي‌كنند.

   3- يك مركز خدماتي ديگر نيز هست تحت عنوان «خدمات اطلاعاتي- اقتصاد جهاني» (WEIS) [4] كه آمار و اطلاعات اقتصاد و تجارت بين‌الملل را جمع‌آوري كرده و در ميان اعضا توزيع مي‌كند. از طريق اين خدمات، اعضا نسبت به بازارهاي صادراتي در خارج و تفكراتي در مورد توانمندي‌هاي بالقوه براي صادرات محصولات اطلاع حاصل مي‌كنند.

 

17-3- اطلاعات عمومي مربوط به بازار كه براي صادركننده حياتي است

   اطلاعاتي كه براي مشاركت موفق در فعاليت‌هاي تجارت خارجي در مورد بازار لازم مي‌باشد، به شرح زير خلاصه مي‌شود:

1-          بازبيني كلي نسبت به بازار صادراتي: شامل اطلاعاتي در مورد جغرافيا، محيط اجتماعي، وسايل ارتباطي، حمل و نقل، ساختار صنعتي، وضعيت اقتصادي و ساير موارد مربوط.

2-             سياست‌هاي دولت: تجارت خارجي، نظام مالياتي، ساختار گمركي و...

3-             نظام مالي و ارزي: وضعيت پول و تبديل ارز، نظام مالي،‌وضعيت مؤسسات مالي و ساير.

4-              قوانين و مقررات: موافقتنامه‌هاي تجاري، توليد و مالكيت‌هاي صنعتي، قوانين ضد انحصار و ساير.

5-         بازار و محصولات رقيب: جزييات محصولات قابل رقابت از نظر حجم توليد، قيمت، كيفيت، شبكه فروش، تبليغات، عادات خريد مصرف‌كنندگان، تمايلات مربوط به حمايت‌گرايي و ساير.

 

17-4- منابع اخذ اطلاعات بازار

   اطلاعات مفيد مي‌تواند از منابع زير اخذ شود:

1-               نمايندگي‌هاي يك شركت در خارج از كشور يا دفاتر شعب و نمايندگي.

2-             نمايندگي‌هاي توسعه تجارت خارجي يا مشاورين بازار در كشور موردنظر.

3-             مؤسسات تبليغاتي، دفاتر حقوقي و ساير دفاتر تخصص‌هاي حرفه‌اي.

4-              سفارتخانه‌هاي خارجي و ساير مراكز توسعه تجارت خارجي در كشورهاي مختلف.

 

17-4-1- آژانس‌هاي تبليغاتي و شركت‌هاي روابط عمومي

   آژانس‌هاي تبليغاتي و مؤسسات روابط عمومي با داشتن يك شبكه بين‌المللي با داشتن شعب و دفاتر وابسته در كشورهاي خارجي مي‌توانند اطلاعات بازار را به شرح زير فراهم آورند:

1-               اطلاعات مربوط به جمعيت

2-             خصوصيات فرهنگي

3-             محدوديت‌هاي قانوني

4-              تبليغات

5-             ويژگي‌هاي فصلي و آب‌وهوايي

 

17-4-2- حقوقدانان، مشاوران مديريتي و كارآگاهان

   تحقيق كنيد كه دفتر يا شركت تحت بررسي شما از يك شبكه بين‌المللي برخوردار است يا نه و چه خدماتي مي‌تواند فراهم آورد.

 

17-4-3- مطبوعات تجاري

   با سفارتخانه‌ها و مراكز توسعه تجارت خارجي تماس بگيريد تا اسامي مجلات تجاري مفيد را به دست آوريد.

 

 

فصل 18

مؤسسات تجاري و «سوگوشوشا»ي ژاپني

 

 

18-1- تاريخچه مؤسسات تجاري

   در حدود 2500 سال قبل از ميلاد مسيح (ع) تجارت در حوزه مديترانه كاملاً رشد يافته بود. اين تجارت عمدتاً توسط فنيقي‌ها[5] كه در ساخت كشتي و دريانوردي مهارت داشتند، رهبري مي‌شد. از حدود سال 500 قبل از ميلاد مسيح، اين يوناني‌ها بودند كه رهبري تجارت خارجي را از طريق ايجاد مستعمرات بزرگ در آسياي صغير، اسپانيا و فرانسه، به عهده داشتند.

   عمده تجارت يوناني‌ها حمل منابع طبيعي موجود در مستعمرات جهت مبادله با محصولات سرزمين مادر بود. از سال 200 قبل از ميلاد تا 200 بعد از ميلاد مسيح، مركز تجارت خارجي به روم انتقال يافت و اين رومي‌ها بودند كه بر تجارت در درياي مديترانه تسلط يافتند.

   رومي‌ها توسط مسلمانان[6] كنار گذاشته شدند. آنها دامنه جغرافيايي تجارت خارجي را با شروع راه‌هاي زميني كاروان‌ها گسترش دادند. نواحي جديدي از اروپا، از جنوب تا مصر، از شرق به عربستان و هند و نهايتاً از طريق جاده ابريشم تا چين اين محدوده گسترش يافت. تا قبل از به كارگيري اين راه‌هايزميني تجارت خارجي از طريق كشتي‌ها در مديترانه و از درياي سرخ‌، تا بنادر اقيانوس هند صورت مي‌گرفت. شايد شناخته‌شده‌ترين تجارت خارجي با سابقه مربوط به شركت‌هاي تجاري انگليسي، آلماني و فرانسوي باشد كه در قرن پانزدهم ميلادي بين هند شرقي و اروپا فعاليت مي‌كردند. در اين هنگام آنها به شركت‌هاي معروف هند شرقي شكل مي‌دادند و با كسب مجوزهايي از كشورهايي كه در آن فعاليت مي‌كردند، قادر گشتند كه يك امپراتوري مجازي تجاري را براي خود به وجود آورند.

در ابتدا شركت‌ةاي هند شرقي بر تجارت خارجي تمركز داشتند ولي با شدت گرفتن رقابت در تجارت با شرق مابين همين شركت‌ها، فعاليت‌هاي اصلي آنها تغيير جهت داد و به سمت مديريت مستعمرات تمركز يافت. اين تغيير جهت سياسي نهايتاً منجر گشت كه شركت‌هاي هند شرقي بازيكنان كليدي در مستعمره كردن جنوب شرق آسيا شوند.

بعد از يك دوره رونق عظيم اين شركت‌ها مجبور شدند كه در مقابل فشار تجارت بين‌الملل كه از طريق ظهور «مركانتيليسم»[7] يا «سوداگري» و انقلاب صنعتي رشد كرده بود، تسليم شدند.

اختراع ماشين بخار منجر به توسعه دستگاه‌هاي ريسندگي و نهايتاً صنايع بزرگ منسوجات در اروپا شد. توليدات كارخانه‌هاي اروپا، به همه نقاط دنيا صادر مي‌شد و بر صنايع دستي و كوچك روستايي در آمريكا، آسيا و اروپا غلبه يافت. ماشين بخار از طريق ديگري نيز به وسعت تجارت جهاني دامن مي‌زد. قطارها و كشتي‌هايي كه با نيروي بخار حركت مي‌كردند، سفر و حمل‌ونقل به تمام قسمت‌هاي جهان را سرعت بخشيدند و تجارت جهاني را ايمن‌تر ساختند.

ادامه دارد...