فصل اول – تعاريف
ماده 1- اصطلاحات و عبارات بكار برده شده دراين قانون داراي معاني
زير مي باشد: قانون – قانون تشويق و حمايت
سرمايه گذاري خارجي سرمايه گذار خارجي – اشخاص حقيقي يا حقوقي غير ايراني و يا ايراني با
استفاده از سرمايه با منشاء خارجي كه مجوزسرمايه گذاري موضوع ماده (6) را اخذ
نموده باشند. سرمايه خارجي - انواع سرمايه
اعم از نقدي كه توسط سرمايه گذار خارجي به كشور وارد مي شود و شامل موارد زير مي
گردد: الف – وجوه نقدي كه به صورت ارز قابل تبديل , از طريق نظام بانكي يا ديگر
طرق انتقال وجوه كه مورد تائيد بانك مركزي جمهوري اسلامي ايران باشد , به كشور
وارد مي شود. ب – ماشين آلات و تجهيزات ج- ابزار و قطعات يدكي , قطعات منفصله و مواد اوليه , افزودني و كمكي د- حق اختراع , دانش فني , اسامي و علائم تجاري و خدمات تخصصي ه- سود سهام قابل انتقال سرمايه گذار خارجي و- ساير موارد مجاز با تصويب هيات دولت سرمايه گذاري خارجي – به كارگيري سرمايه خارجي در يك بنگاه اقتصادي جديد
يا موجود پس از اخذ مجوز سرمايه گذاري مجوز سرمايه گذاري – مجوزي كه بر طبق ماده (6) اين قانون براي هر مورد
سرمايه گذاري خارجي صادر مي شود. سازمان – سازمان سرمايه گذاري و كمكهاي اقتصادي و فني ايران موضوع
ماده (5) قانون تشكيل وزارت امور اقتصادي و دارايي مصوب 24/4/1353 هيات – هيات سرمايه گذاي خارجي موضوع ماده (6) اين قانون | ||||||||||||||||||||||||||||||